თურქეთის, საუდის არაბეთისა და პაკისტანის მიერ ხელმოწერილი ერთობლივი თავდაცვის შეთანხმება გააძლიერებს რეგიონულ მშვიდობას, უსაფრთხოებასა და სტაბილურობას; სამი ქვეყნიდან ერთ-ერთზე განხორციელებული შეიარაღებული თავდასხმა ჩაითვლება თავდასხმად სამივეზე.
პრეზიდენტ ერდოღანის საუდის არაბეთში ერთდღიანი სამუშაო ვიზიტის ფარგლებში, თურქეთს, საუდის არაბეთსა და პაკისტანს შორის ხელი მოეწერა ისტორიულ „მექის ერთობლივი თავდაცვის შეთანხმებას“, რომელიც რეგიონული უსაფრთხოების არქიტექტურას ხელახლა ჩამოაყალიბებს.
აღნიშნული შეთანხმება, რომელიც რეგიონული პასუხისმგებლობის პრინციპის შესაბამისად ჩატარებული ხანგრძლივი დიპლომატიური ძალისხმევის შედეგია, მიზნად ისახავს სამი ქვეყნის თავდაცვის შესაძლებლობების გაერთიანებას და გლობალურ მშვიდობაში წვლილის შეტანას.
„ერთზე თავდასხმა ჩაითვლება თავდასხმად ყველაზე“
საინფორმაციო ბარათის თანახმად, შეთანხმების ერთ-ერთი ყველაზე კრიტიკული პუნქტი კოლექტიური შეკავების გაძლიერებაა. გაეროს წესდების 51-ე მუხლის საფუძველზე, რომელიც თავდაცვის ლეგიტიმურ უფლებას ეხება, ხელმომწერი სამი სახელმწიფოდან ნებისმიერზე განხორციელებული შეიარაღებული თავდასხმა აღქმული იქნება, როგორც თავდასხმა სამივეზე.
სტრატეგიული პარტნიორობა თავდაცვის მრეწველობაში და „ტერორიზმისგან თავისუფალი რეგიონის“ მიზანი
შეთანხმება ითვალისწინებს არა მხოლოდ სამხედრო ოპერატიულ თანამშრომლობას, არამედ ღრმა ინტეგრაციას თავდაცვის ინდუსტრიის სფეროში. რეგულაცია, რომელიც მიზნად ისახავს სამი ქვეყნის სამხედრო ქვედანაყოფების ურთიერთთავსებადობის გაუმჯობესებას, სტრატეგიულ წვლილს შეიტანს „ტერორიზმისგან თავისუფალი რეგიონის“ შექმნაში, რაც რეგიონული სტაბილურობის გარანტიაა.
თურქეთის ნატოს წევრობის შემავსებელი ხასიათი
შეთანხმება, რომელსაც თურქეთისთვის მრავალი სტრატეგიული სარგებელი მოაქვს, მიზნად ისახავს გლობალური საზღვაო სავაჭრო გზების უსაფრთხოების გაზრდას, რითაც დაჩქარდება ექსპორტისა და ენერგომომარაგების პროცესები. ეს თანამშრომლობა თურქეთს საშუალებას აძლევს გააერთიანოს თავისი რეგიონული გავლენა და გამოცდილება რეგიონის სხვა ძლიერ აქტორებთან, რაც უზრუნველყოფს ეკონომიკურ სტაბილურობასა და ენერგოუსაფრთხოების უმაღლეს დონეზე განმტკიცებას.
„თურქი სამხედროების გაგზავნა დამოკიდებულია ეროვნული გადაწყვეტილების მიღების მექანიზმებზე“
შეთანხმების განმარტებით ბარათში ხაზგასმით აღინიშნა, რომ მასში მონაწილეობა არ ნიშნავს თურქი სამხედროების ავტომატურ გაგზავნას ყველა რეგიონულ კრიზისში. ძალის გამოყენებისა და სამხედრო ოპერაციების შესახებ გადაწყვეტილებები კვლავაც თურქეთის რესპუბლიკის კონსტიტუციური წესრიგისა და ეროვნული გადაწყვეტილების მიღების მექანიზმების ფარგლებში იქნება მიღებული.
ძმობის ხაზი ანატოლიიდან ჰიჯაზამდე
ტექსტში ყურადღება გამახვილებულია შეთანხმების ჰუმანიტარულ და ისტორიულ განზომილებაზეც: „ძმობის ხაზი, რომელიც ანატოლიიდან ჰიჯაზამდე, ისლამაბადიდან ერ-რიადამდე ვრცელდება, წარმოადგენს საერთო ღირებულებებსა და იმ ხალხების ნებას, რომლებიც რთულ დროს ერთმანეთის გვერდით დგანან“.
ხაზგასმით აღინიშნა, რომ თურქეთს, პაკისტანსა და საუდის არაბეთს შორის ურთიერთობები ეფუძნება არა მხოლოდ სახელმწიფოებრივ ინტერესებს, არამედ საერთო ისტორიას, რწმენასა და სოლიდარობას. ხელმოწერილი შეთანხმება კი ამ ისტორიული პასუხისმგებლობის თანამედროვე სტრატეგიული გამოხატულებაა.
