წელს რამადან ბაირამი მკვეთრი კონტრასტით აღინიშნება - დაწყებული მეჩეთებიდან, სადაც ლოცვა აღევლინება, დამთავრებული ომის ზონებში არსებული პრიმიტიული თავშესაფრებით.
მილიონობით ადამიანი რამადანის თვის დასრულებას ლოცვით შეხვდა, თუმცა ზოგიერთისთვის ეს იძულებითი გადაადგილების, საჰაერო თავდასხმებისა და გაურკვევლობის ზეწოლის ქვეშ მოხდა; ეს ვითარება ცხადყოფს, თუ რამდენად ღრმად შეაღწია რეგიონულმა კრიზისმა ღვთისმსახურებისა და სადღესასწაულო მომენტების სფეროში.
მაშინ, როდესაც თურქეთში, სტამბოლის დიდ მეჩეთებს მორწმუნეები ავსებდნენ, პალესტინაში, ღაზას სექტორში მყოფმა ოჯახებმა, მიუხედავად ირგვლივ არსებული ნანგრევებისა, ქუჩები და დროებითი თავშესაფრები სადღესასწაულო სივრცეებად აქციეს.
დღესასწაული, რომელიც ტრადიციულად ოჯახური შეკრებებით, სეირნობითა და ახალი სამოსით აღინიშნება, ასევე აღინიშნა ეგვიპტეში, საბერძნეთსა და რუსეთში მცხოვრებ მუსლიმურ თემებშიც.
სადღესასწაულო ატმოსფერო მკვეთრ კონტრასტშია ახლო აღმოსავლეთში არსებულ არასტაბილურობასთან.
ოკუპირებულ აღმოსავლეთ იერუსალიმში, აშშ-ისრაელის მიერ ირანის წინააღმდეგ წარმოებული ომის გამო, ალ-აქსას მეჩეთი დაკეტილი დარჩა, რის გამოც პალესტინელებმა ლოცვა ძველი ქალაქის კედლების გარეთ აღავლინეს.
ბეირუთში კი, „ჰეზბოლასა“ და ისრაელს შორის შეტაკებების გამო იძულებით გადაადგილებული ოჯახები დღესასწაულს ქუჩის კარვებში ხვდებიან, ზოგიერთი მათგანი კი ალ-ამინის მეჩეთის მიმდებარედ შეიკრიბა.
